Wyrok TSUE dot. WIBOR

23.02.2026

12 lutego 2026 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-471/24 dotyczącej kredytu udzielonego przez bank oraz stosowania wskaźnika referencyjnego WIBOR.

Sprawa dotyczyła umowy kredytu hipotecznego z oprocentowaniem zmiennym opartym na podstawie wskaźnika referencyjnego WIBOR 6M powiększonym o stałą marżę banku. Kredytobiorca zakwestionował klauzulę dotyczącą oprocentowania, twierdząc, że bank nie wyjaśnił mu w sposób rzetelny i zrozumiały, jak obliczany jest WIBOR, jakie czynniki wpływają na jego wysokość oraz jaką rolę w tym procesie odgrywają banki. W jego ocenie brak tych informacji uniemożliwił mu właściwą ocenę ryzyka finansowego. Zdaniem konsumenta klauzula umowna dotycząca stopy procentowej w związku z tym nie powinna być dla niego wiążąca.

Polski sąd zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy brak szczegółowych informacji o mechanizmie ustalania WIBOR może prowadzić do uznania jej za nieuczciwą.

Trybunał stwierdził, że obowiązek informacyjny banku nie obejmuje przekazywania konsumentowi szczegółowej metodologii wskaźnika referencyjnego. Za publikowanie kluczowych elementów tej metodologii odpowiada administrator wskaźnika, a bank może do tych informacji odsyłać.

TSUE podkreślił również, że sam fakt zamieszczenia w umowie wskaźnika takiego jak WIBOR nie oznacza automatycznie powstania znaczącej nierównowagi na niekorzyść konsumenta. Jeżeli wskaźnik funkcjonuje w ramach unijnych regulacji i podlega nadzorowi właściwych organów, jego zastosowanie co do zasady nie czyni klauzuli nieuczciwą.

Orzeczenie TSUE oznacza, że każda sprawa kredytobiorcy będzie oceniana indywidualnie przez sąd w związku z czym, nie da się obecnie przewidzieć, w jakim kierunku zmierzać będzie orzecznictwo w sprawach dotyczących WIBOR.